อกพี่ กลัดหนอง พี่หมอง ดั่งคลอง
แสนแสบ เจ็บจำ ดังหนาม ยอกแปลบ
แปลบ แสบแสน จะทน
รม ซดํ ซล ซล ดํม ซล ซล ดํด ด รซ
รม

โอ้ว่า กังหัน ทุกวัน มันพัด สะบัดวน
อยากจะรู้ จิต คน จะหมุน กี่หน ต่อวัน
ซดํ รํมํ ซํมํ รํมํ ดํรํ ดํรํมํ ซํล รํดํ ลท ลท
รม

ย่างเดือน สิบสอง ฟากคลอง เจิ่งนอง
น้ำหลั่ง อยู่ไกล กันคน ละฝั่ง ฝั่ง ยังร้อง
สั่งกัน
รม ซดํ ซล ซล ดํม ซล ซล ดํด ด รซ
รม

สิ้นเดือน สิบสอง น้ำนอง แห้งคลอง
ขอดพลัน สิ้นความรัก จากกัน เหมือนกัง
หันเปลี่ยน ทางลม
ซดํ รํมํ ซํมํ รํมํ ดํรํ ดํรํมํ ลดํ ดํซ มซ ลล

แสนแสบ แสบแสน เปรียบแม้น
ชื่อคลอง นี่คือ โลงทอง ของเรียม ขวัญ
เขาฝาก ชีพจม
ดํม รม ซล ซดํ รม ซล ดํซ ซ ลด รม

แต่คลอง ยังช้ำ เหลือไว้ แต่น้ำ ขุ่นตม
พี่จึงช้ำ จึงช้ำ ขื่นขม ขม ตรมเสีย
กว่าคลอง
ซดํ รํมํ ซํมํ รํมํ ดํรํ ดํรํมํ รํมํ ลดํ ดํ รํมํ
ดํรํ

เจ้าจาก พี่มา เจ้าลืม ทุ่งนา ฟ้ากว้าง
เจ้าลืม ฟากคลอง สองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้ง
ทุ่งทอง
รม ซล ซล ซล ดํม ซล ซล ดํด ด รซ
รม

จวบจน บัดนี้ มิเห็น มีน้ำ เจิ่งนอง
ชื่อว่าแสน แสบคลอง เหมือนคน หมอง
ต้อง แสบแสน
ซดํ รํมํ ซํมํ รํมํ ดํรํ ดํรํมํ ลดํ ดํซ มซ ลดํ